Lighting Consulting

Zastosowania BIM, kamienie milowe wymiany informacji, formaty modeli, odpowiedzialności i wymagany poziom informacji ustala się przed modelowaniem — w BEP i planach dostarczania informacji. Tu rozstrzyga się również, według której normy liczone będzie oświetlenie i jakie wartości docelowe obowiązują. Ramy wyznacza ISO 19650.

Modele architektury, konstrukcji, sufitów, MEP i zagospodarowania terenu zostają przejęte i sprawdzone: poziomy, osie, współrzędne wspólne, jednostki, podział na strefy i fazy. Dla oświetlenia krytyczne są sufity i MEP — to z nimi oprawa koliduje najczęściej.

Zanim powstanie pierwsza rodzina, ustalamy schemat danych: kod typu, plik fotometryczny IES lub LDT, strumień świetlny, temperatura barwowa, oddawanie barw, kąt rozsyłu, stopień ochrony, sposób montażu, wykończenie, status i rewizja. W Revicie są to Shared Parameters — te same pola działają w rodzinach, tagach i zestawieniach.

Każda rodzina Revit ma przypisaną fotometrię i zdefiniowane źródło światła, parametry typu i instancji, a przy wielu wariantach — katalog typów. Gdy producent nie udostępnia rodziny BIM, modelujemy ją od podstaw — na podstawie karty katalogowej i pliku fotometrycznego — żeby model pozostał kompletny.

Oprawy trafiają do modelu wraz z kodem typu i danymi, a rozwiązanie zostaje policzone — w pluginach zintegrowanych z Revitem albo w DIALux i Relux. Sprawdzamy natężenie oświetlenia, równomierność, oddawanie barw i olśnienie względem przyjętej normy, a przy oświetleniu zewnętrznym także światło wydostające się poza obszar docelowy.

Rodziny opraw zostają rozprowadzone w modelu klienta, modele branżowe połączone w model federacyjny, a całość wydana przez CDE z kontrolowanym statusem, rewizją, metadanymi i klasyfikacją. Publikacja to przejście między WIP, Shared i Published — nie wysłanie pliku mailem.

Oświetlenie sprawdzamy względem kanałów wentylacyjnych, tryskaczy, konstrukcji, rusztu sufitowego, tras kablowych oraz dostępu serwisowego. Osobno kontrolujemy przesłonięcia strumienia świetlnego — belka albo kanał, który nie powoduje kolizji geometrycznej, potrafi zabrać połowę światła. Każdy problem ma przypisaną osobę odpowiedzialną i jest prowadzony jako BCF.

Z modelu powstają zestawienia opraw, plany rozmieszczenia, rysunki techniczne, detale montażu, przedmiary oraz raporty obliczeń. Całość zamyka model as-built, końcowe zestawienie i dane na potrzeby utrzymania obiektu.

Przed powstaniem pierwszej rodziny zatwierdzamy schemat danych, nazewnictwo, wymagany poziom informacji oraz normę i wartości docelowe, względem których rozwiązanie będzie sprawdzane. Bez tego obliczenie nie ma do czego się odnieść.

Przy każdym przejściu WIP → Shared model jest sprawdzany, nie oglądany: zduplikowane kody typu, brakujące pliki fotometryczne, puste parametry, błędne przypisanie do hosta i poziomu, rozbieżność między modelem a zestawieniem opraw. Gdy wymagania zapisane są jako specyfikacja IDS, sprawdzenie wykonuje się automatycznie na pliku IFC. Wykrywanie kolizji tego nie zastępuje — model wolny od kolizji nadal może nie spełniać normy.

Przed przekazaniem danych do utrzymania uzgadniamy model z tym, co faktycznie zamontowano: zamienniki przyjęte na budowie, skorygowane lokalizacje oraz końcowe zestawienie opraw.